Rapport Grand Jury Documentary 2021

Juryleden

  • Galia Bador
  • Sam Soko
  • Simon Kilmurry

We willen het festivalteam bedanken – Margje, Laura en Maarten en het gehele team. Dit was een opmerkelijk sterke lichting films en we hopen dat alle films in de competitie door een groot publiek gezien zullen worden. We applaudisseren voor en waarderen het werk van alle filmmakers.

Winnaar Grand Jury Documentary Award

Watch Over Me – Farida Pacha

Indrukwekkende, diep ontroerende documentaire over een team in de palliatieve zorg uit Delhi dat terminale patiënten thuis bezoekt. Raadgever Maniamma, zuster Sini en dokter Reena helpen om de tijd die ze nog over hebben zo vrij en waardig mogelijk door te brengen terwijl ze ondertussen samen met hun familie worden voorbereid op het onvermijdelijke einde. Menselijke compassie is een kwaliteit die schaars is in onze turbulente wereld. In deze prachtige observerende en zeer intieme documentaire, treden we binnen in de wereld van de palliatieve zorg. Het zorgteam bezoekt de terminaal zieken uit alle sociale lagen van samenleving om ervan verzekerd te zien dat de patiënten en hun familie de essentiële zorg en steun ontvangen die ze nodig hebben als ze de eindigheid van het leven onder ogen komen. De cinematografie is gedurfd en respectvol en geeft het publiek de kans om aandacht te geven aan de kleine gebaren die empathie uitstralen. Vanwege de diepe menselijkheid en compassie, vanwege de meesterlijke beheersing van observerende cinema, zijn we vereerd om de Grand Jury Documentary Award uit te reiken aan Watch Over Me van Farida Pacha.

Speciale vermeldingen (in alfabetische volgorde)

Dying to Divorce – Chloe Fairweather

Meer dan een op de drie Turkse vrouwen hebben huiselijk geweld ervaren, en femicide in het land neemt toe. Moedige Turkse activisten en advocaten vechten voor gerechtigheid voor de slachtoffers. Na de poging tot een coup in 2016 verstevigt de overheid haar grip op de maatschappij en wordt hun werk in toenemende mate gevaarlijker. Deze schokkende en krachtige film onthult een epidemie van geweld tegen vrouwen en femicide die zich afspeelt tegen de achtergrond van een autoritair regime die vrouwen expliciet behandelt als tweederangs burgers. Ondanks het geweld en de altijd aanwezige bedreigingen, weigeren deze vrouwen – de slachtoffers van zwaar geweld evenals hun advocaten – om te zwijgen. Hun gevecht en roep om volledige rechten vormen het hart van deze moedige en roerende documentaire. We zijn vereerd om Dying to Divorce van Chloe Fairweather deze Speciale Juryvermelding toe te kennen.

Petite Fille – Sébastien Lifshitz

In een prachtige en tedere stijl observeert regisseur Sébastien Lifshitz Sasha, een 7-jarige, geboren in het lichaam van een jongen, die zich totaal geen jongen voelt. Sasha is een meisje. Haar ouders doen alles om haar kindertijd zo gelukkig mogelijk te maken. Maar Sasha’s school weigert haar als een meisje te zien. Mooie en warme documentaire over identiteit en acceptatie. Deze tedere en meesterlijk gemaakte documentaire is een verhaal van de liefde van een familie. De 7-jarige Sasha, een jong meisje geboren in het lichaam van een jongen, loopt aan tegen de vooroordelen van de maatschappij op een ondraaglijk jonge leeftijd wanneer haar leven nog zorgeloos zou moeten zijn. Maar met de onophoudelijke liefde en steun van haar familie, die naar voren komt in deze opmerkelijke film, omarmt Sasha wie ze echt is. Voor de artistieke kwaliteiten, de gevoeligheid en de cinematografische visie, gaat de Speciale Juryvermelding naar Petite Fille van Sébastian Lifshitz.

Andere deelnemers (in alfabetische volgorde)

A La Calle – Maxx Caicedo

Inzichtelijke documentaire die de enorme protesten in Venezuela in 2017 vastlegt. Krachtig portret van de complexiteit van de situatie die vaak overschaduwt wordt door andere incidenten in het nieuws. De film had er voordeel van genoten als er een grotere focus was geweest op minder personages om daarmee de focus te vergroten.

Colombia in my Arms – Jenni Kivistö

Deze documentaire toont in elke scène een prachtige cinematografie. Het geeft een helder en krachtig overzicht weer van de situatie in Colombia, nadat de vredesovereenkomst tussen de overheid en de FARC guerrillastrijders gesloten is. Hoewel het zeker een opmerkelijke documentaire is, kan de keuze voor de personages overweldigend zijn: een kleinere selectie van eerder “normale” mensen zou het narratief nog belangrijker hebben gemaakt.

 Fly So Far – Celina Escher

Een krachtige documentaire over een weinig bekend probleem: vrouwen in El Salvador, die veroordeeld zijn omdat ze een miskraam gehad hebben. Dit “vrouwen”-probleem, dat een weerslag heeft op de hele samenleving, wordt geportretteerd met respect, mede dankzij de geweldige toegang tot de gevangenis. Het van dichtbij kunnen volgen van deze vrouwen, in het bijzonder de protagonist, en hun ongelofelijke verhalen, zorgt voor empathie voor hen en hun gevecht voor gerechtigheid. De documentaire adresseert veel elementen, maar mist een duidelijke structuur en de combinatie van die twee dingen kan wat overweldigend zijn.

President – Camilla Nielsson

Een geweldige film met prachtige beelden en een slimme invalshoek van de presidentsverkiezingen in Zimbabwe in 2018. President geeft een enorme toegang tot Chamisa en zijn campagne, die onthult – zelfs voor de kijker die er niet mee bekend is – welke machten een rol spelen in het land. De diepgang van de documentaire is echter alleen passend voor een westers publiek, niet voor de lokale bevolking. Een kortere duur zou de film goed gedaan hebben.

Shadow Game – Eefje Blankevoort, Els van van Driel

Hoewel het onderwerp van de film draait om zaken die in de afgelopen jaren uitgebreid aan bod gekomen zijn, is de invalshoek van de documentaire even uniek als opmerkelijk. De keuze van het perspectief – tieners die oorlog ontvluchten – opent de ogen en hartverscheurend als het gaat om Europa en de regelgeving rond grenzen. Desondanks worden de jongeren nooit neergezet als slachtoffers, ze worden geportretteerd in hun speelse jeugd, of wat daarvan overgebleven is na hun afschrikwekkende reis. De keuze van de muziek liet af en toe niet de ruimte aan de kijker om de eigen emoties de ruimte te geven. Daarnaast wordt aan de ene kant de grootte van het probleem duidelijk door de hoeveelheid personages die opgevoerd worden, maar maakt het de aan de andere kant de individuele verhalen lastig te volgen.