Back to Fukushima

Poëtische documentaire over het stadje Namie, dat werd geëvacueerd na de kernramp van Fukushima. Inmiddels heeft de Japanse overheid er ‘vernieuwingswijken’ gebouwd. De schaarse bewoners leiden hun leven met stille waardigheid en zorgen voor hun omgeving met kleine gebaren van hoop en schoonheid. Maar onder de oppervlakte schuilt woede.

Meer dan tien jaar na de kernramp verrijzen in het stadje Namie, in Fukushima, nieuwe ‘gedecontamineerde’ wijken in een landschap dat nog altijd vervuild is. Terwijl de rest van de stad sinds de evacuatie in 2011 verlaten is, trekt ‘de nieuwe stad’ maar weinig mensen aan. De weinige bewoners zijn vooral ouderen. Onder de waardige manier waarop zij hun leven leiden – kalm en met humor ondanks de moeilijkheden van hun situatie – schuilt grote boosheid.

In deze intieme en poëtische documentaire van Thomas Licata ontmoeten we een vrouw die de planten in het dorp verzorgt en ons rondleidt door de besmette zones waar zij is opgegroeid. ‘“Verdrietig” dekt de lading niet van wat ik voel’, zegt ze. We ontmoeten een man die de besmettingsniveaus in planten en groenten meet. Wanneer ze veilig zijn, serveert hij ze als avondmaal aan een groep vrienden. En we maken kennis met een boer die het niet over zijn hart kan verkrijgen zijn vee te slachten, dat ongeschikt is voor consumptie. Hij hernoemde zijn boerderij ‘De Boerderij van Hoop’. ‘Laten we eerlijk zijn: deze plek is hopeloos’, zegt hij. ‘Maar hoop is iets wat je zelf creëert.’