Indische Tafel, jongens van de Japanse Kampen

Een groep mannen van in de negentig komt wekelijks samen voor een Indonesische lunch. Ze blikken terug op hun Indonesische jeugd, waarover ze nooit spraken.  Een aantal van hen zaten tijdens de Tweede Wereldoorlog opgesloten in de Japanse kampen in Indonesië en delen hun herinneringen en dagboekverslagen van ouders. Na de verhalen van vrouwen in Japanse kampen in Als ik mijn ogen sluit, werden verhalen van de mannen onontkoombaar voor regisseur Pieter van Huystee.

Aan de hand van nooit eerder vertoonde beelden uit Japanse propagandafilms keren de mannen terug naar hun jeugd in de Japanse kampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Geboren in het koloniale Nederlands-Indië vóór de oorlog, reflecteren zij op de Japanse bezetting, hun leven in de kampen, de bevrijding door de atoombom en de strijd van jonge Indonesische vrijheidsstrijders.

Aan hun kinderen hebben zij allemaal maar weinig verteld. ‘Opmerkelijk,’ zegt een van hen, ‘ik heb jou nu meer verteld dan ik ooit aan mijn eigen zoon heb verteld.’ Wat opvalt in hun verhalen is dat de mannen zelden spreken over wat de Japanners hun aandeden. Met dagboeken als terugkerende rode draad, vertellen ze over hoe ze hun vaders misten en hoe die vaders tewerkgesteld werden, bijvoorbeeld aan de Birma-spoorlijn. Ze spreken over de honger, over hoe hun moeders werden geslagen en hoe lichamen uit het kamp werden gedragen. De Indische tafel is de tweelingbroer van Als ik mijn ogen sluit (2024), en al net zo indrukwekkend.