The Woman Who Poked The Leopard

Intiem portret van Oegandese dichter en academicus Stella Nyanzi. Zelfverzekerd en zonder angst trotseert zij staatsrepressie met moedige daden van verzet. Met poëzie, performance en protest confronteert Stella dictatuur en patriarchaat. Ondanks bedreigingen en gevangenschap doet ze alles om de autonomie terug te winnen van haar land én haar gezin.

Het is een veelzeggend moment in The Woman Who Poked The Leopard, de meeslepende documentaire over de Oegandese dichter en academicus Stella Nyanzi: bij de start van haar verkiezingscampagne voor het parlement vraagt een journalist of haar gedurfde taalgebruik haar niet in de weg zal staan. ‘Mijn taal is toepasbaar op veel situaties,’ legt ze uit. Wanneer ze vreedzaam moet zijn, zal haar taal vreedzaam zijn. ‘Maar,’ voegt ze fel toe, ‘wanneer een stevige tong nodig is die uithaalt, snijdt en slaat, dan heb ik die tong, schat…’

Die heeft ze zeker. Wanneer Stella Nyanzi boos of verontwaardigd is, verbergt ze dat niet. Een gedicht over de Oegandese dictator Yoweri Museveni – waarin ze de vagina van zijn moeder beschrijft en zegt: ‘Je had bij geboorte moeten sterven’ – leverde haar een gevangenisstraf op. Maar dat smoorde haar stem op geen enkele manier. De documentaire volgt haar na haar vrijlating uit de gevangenis op campagne door de wijken van Kampala. We zien hoe ze onvermoeibaar mensen ontmoet, met tegenstanders debatteert en in het geweer komt tegen de corruptie van de regering-Museveni, tegen armoede en werkloosheid, en vóór fundamentele mensenrechten. Maar terwijl Nyanzi moedig een gewelddadige overheidscampagne tegen deoppositie trotseert, komt de relatie met haar drie tienerkinderen steeds meer onder druk te staan.