De filmroute van Calvin van Haaren

Ik zag vijf seconden van de trailer en meer had ik niet nodig. Prachtige, karaktervolle animatie dat tot de ziel spreekt, het gaat over een vis en is maar 15 minuten lang? Sign me the fuck up.

In de vroege dagen van productie was ik nog geïnterviewd door regisseur Dikla Zeidler. Ontzettend benieuwd naar hoe de documentaire zich in al deze tijd heeft ontwikkeld, want het klopt: alles moet toch écht beter. Wordt het een film vol hope of cope?

Ik ben totaal niet bekend met deze moorden, maar de insinuatie dat ze gedreven zijn door etnische fetisjen fascineert mij direct. Toevallig is dit een gesprek dat ik vaker de laatste tijd heb. Ik kan zelf totaal niet bij het idee om een voorkeur te hebben in de etniciteit van de persoon wie je datet, maar voor velen is het de normaalste zaak van de wereld. Al gaat een fetisj natuurlijk nog een stap verder. Ik ben benieuwd of deze film mij meer leert over zulke voorkeuren en over de ontwikkelingen van fetisjen. Daarnaast volg ik sinds een korte tijd het werk van maker Kiriko Mechanicus voor Bureau Buitenland met grote interesse, dus ben ik erg nieuwgierig naar hoe haar vaardigheden als documentairemaker zijn.

Wat betekent het om écht gezien te worden? Fascinerende setting. Ik verwacht dat deze film veel herkenbaarheid oproept voor leeftijdsgenoten die, net zoals de rest, opgegroeid zijn met porno.

De cinematografie ziet er prachtig uit, maar de setting is koudbloedig en kil. Een intiem verhaal over ontmenselijking en hoop. Ik moet zien hoe hoop kan ontstaan in de hel van een slachthuis.