
Lidija Zelovic is een inspirerende verhalenverteller; haar persoonlijke en intieme filmessay Home Game won vorig jaar op ons festival de publieksprijs. Ze werd geboren in Joegoslavië en emigreerde een jaar na het uitbreken van de oorlog naar Nederland. Hier begon ze met het maken van films. In haar films zoekt Lidija naar verhalen over gewone mensen en hoe de wereld hen beïnvloedt, wat terug te zien is in haar keuzes van vandaag.
Wat betekent het om vandaag de dag jong te zijn? Ik ben super nieuwsgierig naar Alles Moet Beter, het laat zien hoe jongeren vechten voor zoveel dingen in deze wereld die we vaak negeren. In deze film zien we de verhalen van drie jongeren die vechten voor hun basisrechten. We denken vaak dat het systeem in Nederland perfect werkt, maar is dat wel zo? In tijden als deze hopen we vaak dat iemand anders actie onderneemt, maar als wij het niet doen, doet niemand het.
Ik ben erg geïnteresseerd in films die over familie gaan, zelfs als je je niet kunt identificeren met de specifieke familiedynamiek van één persoon. Tussen Broers fungeert als een tweede deel van de eerste film van de regisseur, die zich richtte op zijn grootmoeder en tegelijkertijd bredere thema's verkende, zoals de rol van Nederland in Zuid-Afrika. De filmmaker laat zien dat hij een persoonlijk verhaal kan vertellen dat ook een bredere historische en mondiale context weerspiegelt, en ik denk dat deze film dat ook zal doen. Films weerspiegelen altijd waar we als samenleving staan. Daarom vind ik dat mensen Tussen Broers moeten zien, omdat de film representatief is voor iets dat veel groter is dan het op het eerste gezicht lijkt.
Mijn Broer toont de filmmaker die terugblikt op wat zijn kleine, persoonlijke verhaal lijkt, maar eigenlijk een verhaal is waar veel anderen zich in kunnen herkennen. De film volgt op intieme wijze het leven van de broer van de regisseur, die in 1986 aan aids overleed. Deze film herinnert ons eraan om terug te kijken op hoe ver we als samenleving zijn gekomen op het gebied van LGBTQ+-rechten, maar om dit niet als vanzelfsprekend te beschouwen. Als we onszelf vergelijken met andere landen, lijken we verder te zijn, maar dat betekent niet dat we moeten stoppen met vechten. Als we niet blijven vechten, raken we achterop.
Deze film roept diepgaande vragen op: wat betekent het om je thuis te voelen? En waar kun je echt thuis zijn? Paikar wordt persoonlijk door de lens van de filmmaker, die op zoek is naar een betere relatie met zijn vader. Door hem eerst te presenteren als een vertrouwd Nederlands persoon, wordt het Europese publiek dichter bij zijn verhaal gebracht. Naarmate de film vordert, stelt hij uiteindelijk de bredere vraag: wat betekent het om een goed leven te leiden?